Nisan ayının aydınlık, soğuk bir günüydü ve saatler on üçü vuruyordu; Berbat şekilde esen rüzgardan korunmak için çenesini göğsüne gömen Winston Smith, Zafer Konakları’nın camlı kapılarından hızla içeriye daldı ancak peşinden gelen toz, toprak girdabının onunla birlikte içeriye girmesine engel olamadı; Bina girişini haşlanmış lahana ile paçavra bezlerden yapılmış paspasın rutubetli kokusu sarmıştı; Girişin dip tarafındaki duvara raptiye ile tutturulmuş olan renkli ilanın büyüklüğü, bulunduğu ortamla hiç de uyumlu değildi; İlanda genişliği bir metreyi aşkın çok iri bir yüz göze çarpmaktaydı; Kırk beş yaşlarında kapkara bıyıkları olan, sert çizgilere sahip yakışıklı bir adam yüzüydü bu; Winston, merdivenlere doğru yöneldi; Asansörü yoklamak gereksizdi; En sorunsuz zamanlarda bile doğru düzgün çalışmazdı; Günün aydınlık saatlerinde elektrik kesintisi yapılıyordu; Nefret Haftası’na yönelik hazırlıklar sebebiyle uygulanmakta olan tasarruf tedbirlerinden biriydi bu; Yedinci kattaki apartman dairesine ancak merdivenle ulaşılabiliyordu; Winston, merdivenleri ağır ağır, dura dinlene çıktı; Otuz dokuz yaşındaydı; Sağ ayak bileğinin yukarısında yarası vardı; Asansör kapılarının bulunduğu her sahanlıkta, duvarda asılı duran iri yüzün dik bakışlarıyla karşılaşılıyordu; Resim öylesine tuhaf bir ifadeyle tasvir edilmişti ki, ne tarafa giderseniz gidin gözler sizi takip ediyormuş hissine kapılıyordunuz; Resmin altında Büyük Ağabey Sizi İzliyor yazıyordu; ;;